اختلال آنزیم های کبدی معمولا به طور تصادفی طی انجام آزمایشات روتین در افراد بدون علامت رخ می دهد. این اختلال آزمایشگاهی جزء شایع ترین اختلالاتی است که هر پزشکی با آن مواجه می شود. در این مقاله مروری، سعی شده است که راهنمایی جهت تفسیر تغییرات سطح آنزیم های کبدی ارائه شود.تغییرات آنزیم های کبدی به طور کلی به دو دسته هپاتوسلولار و کلستاتیک تقسیم می شوند. در این مقاله چگونگی برخورد با این تغییرات آنزیمی در هر دو دسته مذکور مورد بررسی قرار خواهد گرفت.

هدف: بررسی ارتباط هلیکوباکترپیلوری با افزایش آنزیم های کبدی در بیماران دیس پپتیک است.روش بررسی: در یک مطالعه cross-sectional تحلیلی در طول یکسال از بیماران دیس پپتیک مراجعه کننده به بیمارستان بقیه اله الاعظم (عج) نمونه خون جهت بررسی آنزیم های کبدی گرفته شد و سپس آندوسکپی انجام و دو نمونه آنتروم جهت تست اوره آز سریع گرفته شد و نتیجه ظرف 24 ساعت قرائت شد.یافته ها: در مجموع 475 بیمار شامل 272 مرد و 203 زن وارد مطالعه شدند. از این عده 72 نفر اوره آز منفی و 403 نفر اوره آز مثبت بودند. میانگین شاخص توده بدنی (BMI) در دو گروه اوره آز منفی و مثبت یکسان بود. میانگینALT, AST و آلکالن فسفاتاز (ALP) در گروه اوره آز مثبت (±2SE) به ترتیب 25.8±2.08، 28.75±3.6، 192.2±81 و در گروه اوره آز منفی به ترتیب 23.76±2.8، 32.11±9.8 و 197.1±85 بود که تفاوت آماری معنی داری نداشت.نتیجه گیری: اگرچه رابطه موثر عفونت هلیکوباکترپیلوری با بیماری مزمن کبدی تاکنون گزارش شده است، مکانیسم ارتباط و سیر پیدایش آسیب کبدی مشخص نیست. این مطالعه نشان می دهد که در بیماران دیس پپتیک ارتباطی بین وجود عفونت هلیکوباکترپیلوری و سطح آنزیم های کبدی به عنوان نشانه آسیب کبدی وجود ندارد.

اهداف: علل برخی بیماری های کبدی ناشناخته است، ولی بی شک عوامل اکسیدکننده نقش مهمی در ایجاد تغییرات پاتولوژیکی کبد دارد. پسته با نام علمی Pistacia Vera دارای ترکیباتی با خواص آنتی اکسیدانی مثل کوآنزیم 10، ویتامین E و بتاکاروتن است. پژوهش حاضر، با هدف بررسی اثر عصاره هیدروالکلی پسته بر میزان آنزیم های کبدی متعاقب القای مسمومیت کبدی طراحی شده است.مواد و روش ها: این مطالعه تجربی، با تعداد 40 سرموش صحرایی نر (وزن 200-250 گرم) در پنج گروه انجام شد. برای القای مسمومیت کبدی از تتراکلریدکربن (Ccl4) استفاده شد. در گروه سالم هیچ مداخله ای انجام نشد. در گروه حلال، تتراکلرید کربن 50 درصد به صورت داخل صفاقی تزریق شد. گروه های درمان عصاره هیدروالکلی پسته با دوزهای 10، 50 و 100 میلی گرم بر کیلوگرم را به مدت 28 روز دریافت کردند. میزان فعالیت پلاسمایی آنزیم های آلانین آمینو ترانسفراز، آسپارتات آمینو ترانسفراز و آلکالین فسفاتاز و غلظت پلاسمایی پروتئین توتال و لیپوپروتئین با چگالی کم و چگالی زیاد اندازه گیری شد.یافته ها: گاواژ دوزهای مختلف عصاره پسته در موش های مسموم شده با تتراکلرید کربن، باعث کاهش میزان فعالیت پلاسمایی آنزیم های آلانین آمینو ترانسفراز، آسپارتات آمینو ترانسفراز، همچنین کاهش غلظت پلاسمایی لیپوپروتئین با چگالی کم شد، اما بر غلظت پروتئین توتال و لیپوپروتئین با چگالی زیاد و فعالیت پلاسمایی آلکالین فسفاتاز تاثیری نداشت.نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد که تجویز عصاره هیدروالکلی پسته مسمومیت کبدی ناشی از تتراکلرید کربن را بهبود می بخشد. البته، کاربرد درمانی آن برای نارسایی های کبدی نیاز به تحقیقات بیشتری دارد.

زمینه و هدف: بیسفنول A از جمله مواد شیمیایی است که به عنوان مونومراپوکسی رزین ها و پلاستیک های پلی کربنات به کار می رود. تحقیق حاضر با هدف تعیین تاثیر بیسفنول A بر میزان آنزیم های کبدی و ساختار بافتی کبد انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه تجربی، 40 سر رت نر در 4 گروه 10 تایی تقسیم شدند: گروه کنترل که به میزان 1 میکرولیتر بر کیلوگرم وزن بدن، روغن زیتون دریافت کردند، گروه دوم BPA را در دوز 10 میکروگرم بر کیلوگرم وزن بدن، گروه سوم در دوز 50 میکروگرم برکیلوگرم وزن بدن و گروه چهارم در دوز100 میکروگرم بر کیلوگرم وزن بدن دریافت کردند. BPA به مدت 15 روز از طریق تزریق داخل صفاقی بین گروه ها توزیع گردید. در انتها رت ها بیهوش و پس از استخراج سرم آنها، برای مطالعه آنزیم های کبدی، بافت کبد جدا و پس از رنگ آمیزی با H&E، به وسیله میکروسکوپ نوری بررسی شد.یافته ها: دوزهای 10 و 50 میکروگرم بر کیلوگرم وزن بدن از BPA بر روی آنزیم ALT و دوز10 میکروگرم بر کیلوگرم وزن بدن، بر آنزیم AST، تاثیر معنی داری نداشت (p>0.05)، درحالی که BPA در دوز 100 و دوزهای 100 و 50 میکروگرم بر کیلوگرم وزن بدن به ترتیب بر روی آنزیم های ALT و AST، تاثیر معنی داری داشت و غلظت سرمی آنها را افزایش داد. تنها BPA در دوز 100 میکروگرم بر کیلوگرم وزن بدن سبب ایجاد التهاب و واکوئلیزاسیون در بافت کبد شدکه در غلظت های پایین، تاثیرات چشمگیری بر بافت کبد نداشت.نتیجه گیری: نتایج نشان داد غلظت های پایین BPA، تاثیر قابل ملاحظه ای بر بافت وآنزیم های کبدی ندارد، ولی افزایش غلظت آن می تواند موجب آسیب در بافت کبد شده و غلظت سرمی آنزیم های کبدی را نیز افزایش دهد.

زمینه و اهداف: با توجه به شیوع بالای چاقی و بیماری کبد چرب ناشی از چاقی، یافتن راهکار موثر و مفید امری ضروری است. لذا هدف این مطالعه بررسی تاثیر 12 هفته تمرینات مقاومتی معلق TRX بر آنزیم های کبد چرب در زنان چاق و دارای اضافه وزن بود. روش بررسی: 30 نفر از زنان دارای اضافه وزن و چاق (7/4 ±,24/33 =BMI) که سابقه تمرین و بیماری خاص نداشتند، به صورت نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. سپس این افراد به طور تصادفی در دو گروه تمرینTRX (15نفر) و کنترل (15نفر) قرار گرفتند. پروتکل تمرین شامل تمرین مقاومتی به شکل تمرینات معلق TRX بود که 3 روز در هفته در روزهای غیرمتوالی به مدت 12 هفته و هر جلسه 60 دقیقه انجام شد. متغیرهای وزن بدن، قد و سطوح آنزیم های کبدی به همراه شاخص استیاتوزیس کبدی 48 ساعت قبل و بعد از دوره تمرینی در همه آزمودنی ها اندازه گیری شد. یافته ها: وزن بدن (001/0=p) و BMI (001/0=p) در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل به طور معنی داری کاهش یافته است. اما تفاوت آماری معنی داری بین دو گروه در سطوح سرمی آنزیم های کبدی و شاخص استیاتوزیس کبدی مشاهده نشد. نتیجه گیری: به نظر می رسد اگرچه تمرینات مقاومتی TRX به مدت 12 هفته تاثیر مفیدی بر بهبود وزن بدن و شاخص توده بدن دارد، اما این مداخله تمرینی تاثیری بر سطوح آنزیم های کبدی و شاخص استیاتوزیس کبدی زنان چاق ندارد.

کبد یکی از اعضا بسیار مهم بدن است که در سوخت و ساز (متابولیسم) کربوهیدرات ها، پروتئین ها و چربی ها نقش اساسی دارد. همچنین این عضو نقش بسیار مهمی در دفع و ترشح سموم بازی می کند. این عضو حیاتی در معرض انواع عفونت های انگلی، ویروسی، باکتریایی و آسیب های جدی به وسیله سموم قرار دارد. امروزه یکی از راه های تشخیص و بررسی آسیب های کبدی سنجش برخی از آنزیم های کبدی مانند آلانین آمینوترانسفراز ALT) یا (GPT و آسپارتات آمینوترانسفراز AST) یا (GOTمی باشد. به علت آن که این آنزیم ها در سایر بافت ها نیز وجود دارند، نیاز به سنجش سایر آنزیم ها با ویژگی بیشتر احساس می گردد. در این مطالعه فعالیت آنزیم اورنیتین کربامیل ترانسفراز (EC2.1.3.3) ، دومین آنزیم چرخه اوره، در 56 بیمار کبدی (مبتلا به سیروز و هپاتیت ویروسی) مورد مطالعه قرار گرفت. برای تایید ضایعه کبدی در گروه بیماران و همچنین برای صحت سلامتی در گروه شاهد آزمایش های گلوتامیک پیروویک ترانس آمیناز سرم (SGPT) و گلوتامیک اگزالواستیک ترانس آمیناز سرم(SGOT) ، آلبومین، بیلی روبین،  γGT و آلکالن فسفاتاز انجام گردید. برای سنجش فعالیت اورنیتین کربامیل ترانسفراز (OCT) از روش رنگ سنجی استفاده شد. ما دریافتیم که بین فعالیت OCT با آنزیم P<0.001) SGOT ، (r=0.782 و P<0.001) SGPT ، (r=0.857 همبستگی وجود دارد. با توجه به این که آنزیم OCT برای کبد تا حد بسیار زیادی اختصاصی می باشد، لازم است که در سایر مطالعات، فعالیت این آنزیم در ضایعات مختلف کبدی مورد ارزیابی قرار گیرد.

زمینه و هدف: علت افزایش مزمن ترانس آمینازهای سرم می تواند در افراد دارای اختلالات کبدی علیرغم بررسی های کامل کلینیکی و پاراکلینیکی اولیه، همچنان نامعلوم باقی بماند. بیماری سلیاک (یا همان بیماری اسپروی غیر گرمسیری) به عنوان یکی از علل ایجاد کننده افزایش ترانس آمینازهای سرم مطرح شده است. هدف از انجام این مطالعه نیز بررسی میزان فراوانی بیماری سلیاک در بین بیماران با افزایش آنزیم های کبدی با علت نامعلوم می باشد.روش بررسی: 100 بیمار که با افزایش آنزیم های کبدی با علت نامعلوم به درمانگاه گوارش و کبد بیمارستان امام خمینی تهران در سال 1388-1387 مراجعه کرده بودند، بیمارانی که پس از انجام اقدامات لازم کلینیکی و انجام آزمایشات پاراکلینیکی اولیه هنوز علت افزایش آنزیم های کبدی در آن ها مشخص نشده بود، وارد یک مطالعه از نوع بررسی مقطعی شدند. پس از انجام آزمایش آنتی بادی ضد ترانس گلوتامیناز بافتی از نوع IgA از سرم بیمار اگر جواب آزمایش مثبت بود، بیوپسی از قسمت دوم دئودنوم بیمار برای بررسی ابتلا به سلیاک انجام می گرفت و بدین وسیله تشخیص نهایی ابتلا به سلیاک مسجل می گردید.یافته ها: میانگین سن بیماران مورد بررسی این مطالعه 39.79±16.77 بود که از این تعداد %55 مذکر بودند. فراوانی سلیاک در بیماران مورد بررسی %6 (با محدوده اطمینان %95 از  %2.78تا %12.48) بود. بین فراوانی دو جنس میانگین سن، AST و ALT در دو گروه اختلاف معنی داری یافت نشد.نتیجه گیری: فراوانی بیماری سلیاک در بین بیماران مبتلا به افزایش آنزیم های کبدی با علت نامعلوم %6 بود که فراوانی به دست آمده در سایر مطالعات نزدیک است.

زمینه: شوید و کرفس در درمان بیماری های کبدی استفاده می شوند، اما اثر احتمالی آنها بر فعالیت این غده بزرگ مطالعه نشده است.هدف: مطالعه به منظور تعیین اثرات عصاره هیدروالکلی دانه های شوید و کرفس بر فعالیت آنزیم های کبدی رت انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه تجربی در سال 1381 دردانشگاه علوم پزشکی اصفهان انجام شد، ابتدا عصاره دانه های شوید و کرفس تهیه و توسط GC/MS آنالیز شد، عصاره دو گیاه با دوزهای مختلف و زمان های متفاوت به صورت داخل صفاقی در رت تزریق گردید و تغییرات فعالیت آنزیم های کبدی شامل آلکالن فسفاتاز (ALP)، گلوتامات آکسالواستات ترانس آمیناز (SGOT) و گلوتامات پیروات ترانس آمیناز (SGPT) تعیین شد. داده ها با آزمون آماری تی تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: د.کارون و د.لیمونن ترکیب عمده عصاره شوید و و.لیمونن و میرسن ترکیب عمده دانه های کرفس بود، فعالیت سرمی SGOT و SGPT 24 ساعت پس از تزریق 500 میکرولیتر بر کیلوگرم عصاره شوید به ترتیب 12.8 و 8.7 درصد و در مورد کرفس 11.6 و10.52  درصد کاهش یافت و بعد از تزریق 1000 میکرولیتر بر کیلوگرم عصاره شوید 13.7 و 11.6 درصد و برای کرفس 12.6 و 12.9 درصد کاهش یافت (p<0.05). با افزایش زمان به 168 ساعت، کاهش فعالیت آنزیم های SGOT, SGPT و ALP به ترتیب برابر 2، 18.4، 13.5 درصد شد (p<0.05).نتیجه گیری: مواد موثره گیاهان شوید و کرفس احتمالا با آثار آنتی اکسیدانت یا کاهش تولید رادیکال های آزاد سبب تثبیت غشا سلول های کبدی و کاهش آزادسازی آنزیم به خون می گردد.